فرسودگی شغلی

عبارت «فرسودگی شغلی» یا Job Burnout نخستین بار توسط هربرت فرودنبرگر در دهه ۱۹۷۰ مطرح شد؛ این روان‌شناس فرسودگی شغلی را پاسخ روانی فرد به عوامل استرس‌زای مزمن که به درستی مدیریت نمی‌شوند تعریف می‌کرد.

فرسودگی شغلی خستگی فیزیکی، هیجانی و روانی است که در اثر قرار گرفتن طولانی مدت در موقعیت کار سخت و فشار‌ شغلی دائم و مکرر به وجود می‌آید. در این حالت قدرت و توانایی افراد کم شده و رغبت و تمایل آن‌ها برای انجام کار و فعالیت کاهش پیدا می‌کند. بدین ترتیب که شخص در محیط کارش به علت عوامل درونی و بیرونی احساس می‌کند تحت فشار پیوسته قرار گرفته و سرانجام به احساس فرسودگی تبدیل می‌گردد. فرسودگی شغلی فقدان انرژی و نشاط نیز تعریف می‌شود.

فرسودگی شغلی در حال حاضر به عنوان یک اختلال پزشکی مشروع توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) شناخته شده و بسیاری از علائم فرسودگی شغلی با علائم بارز افسردگی همپوشانی دارند؛ از جمله خستگی مفرط، از دست دادن اشتیاق، و تشدید بدبینی و منفی گرایی.

در صورتی که فرسودگی شغلی به صورت مداوم باشد و برای درمان آن کاری صورت نگیرد تبعات آن دامن‌گیر همه جوانب دیگر زندگی فرد خواهد شد و در نتیجه به افسردگی حاد تبدیل خواهد شد. اختلال در زندگی اجتماعی و خانواده از تبعات عدم پیش‌گیری و درمان فرسودگی شغلی خواهند بود. همچنین فرسودگی در هر حالتی باعث آسیب‌پذیری افراد در مقابل بیماری‌ها و پایین آمدن سیستم دفاعی بدن خواهد شد.

برای شناخت بهتر فرسودگی شغلی لازم است تا با علائم و نشانه‌های آن آشنا شویم. افراد با تطابق حالات خود با این نشانه‌ها وجود یا عدم وجود فرسودگی را در خود تشخیص می‌دهند.